Rekrutacja 2019/2020

 

Z życia szkoły

„W ciszy samotności
Otulam ramiona
Nikt nareszcie mnie nie widzi
Nikt nareszcie mnie nie słyszy
gdy tak sobie powolutku konam.”

W ostatnie, czwartkowe popołudnie nasz szkolny teatr „RAMPA” zaprosił mieszkańców Kętrzyna na premierę nowego przedstawienia pt. „Zołzy”. Sztukę na dwóch aktorów (aktorki) napisała Izabela Degórska, współczesna pisarka, autorka powieści, scenariuszy i dramatów, często współpracująca z teatrami i stacjami telewizyjnymi.

Dramat „Zołzy” porusza problemy współczesnej młodzieży. Na scenie widzimy losy dwóch nastolatek: Kariny i Niuni (w tych rolach rewelacyjne - Karolina Dymitrowicz i Weronika Żołędziowska). Obie dziewczyny zmagają się z trudnościami wieku dojrzewania. Karina jest klasowym wyrzutkiem dotkniętym mobbingiem, biedą oraz depresją. Niunia nie akceptuje swojego wyglądu, jest ślepo zapatrzona w swoją koleżankę Pati, kocha świat celebrytów, nie może dogadać się ze swoimi bogatymi rodzicami. Niby dwa różne światy, ale jednak tyle je łączy. Obie tak naprawdę są samotne i pozostawione same sobie ze swoimi problemami. Na szczęście dziewczyny znajdują siłę, aby zmienić swój los. To odpowiedzialność za swoje obowiązki, przyjaźń z wartościowymi ludźmi, a wreszcie prawdziwa miłość pozwalają podnieść bohaterkom poczucie wartości i przywrócić wiarę w siebie.

Trzeba przyznać, że nasz szkolny teatr znów pozytywnie zaskoczył. Dobre aktorstwo, pomysłowa scenografia oraz fachowa reżyseria przyniosły rewelacyjny efekt. Brawo dla Karoliny i Weroniki oraz pomysłodawcy i reżysera przedstawienia, pana Jarosława Olejnika. Teatr, który robicie, to jak mawiał Szekspir „lustro, w którym przegląda się świat. Ale ono jest też transparentne. Przez nie widać coś dalej, głębiej i więcej”.

widz z drugiego rzędu

 

„Z marzycielstwa jestem świetny i dlatego to robię”...spotkanie autorskie z Damianem Lemańskim (naszym absolwentem) w Powiatowej Bibliotece Publicznej w Kętrzynie.

 

Dnia 11.05.2018 uczniowie klas 1ae i 1c Liceum wraz z opiekunem wybrali się na spotkanie autorskie z panem Damianem Lemańskim do Powiatowej Biblioteki Publicznej. W 2015 roku p.Damian wyruszył rowerem z Korsz do Dakaru. Jak sam mówi w wywiadzie...”to była podróż nie tylko drogami Europy i Afryki, ale też krętymi ścieżkami własnych emocji i słabości...” Podczas tej wyprawy, wraz z fundacją "Usłyszeć Afrykę", zbierał pieniądze na edukację głuchoniemej dziewczynki, Makane Dieng. Z tej wyprawy Damian stworzył film "Restauracja", który swą premierę miał w lutym 2018 roku. Zostaliśmy z uczniami zaproszeni na projekcję tego filmu, po której był czas na rozmowę o „ciekawostkach” z wyprawy, motywach organizowania tego typu wypraw a także o relacjach miedzyludzkich :)

Biogram: Damian Damian Lemański aka Damian Wolf Wagabunda, polski fotograf i filmowiec dokumentujący życie wokół niego. Interesuje się głównie człowiekiem i jego miejscem w dzisiejszym świecie. W 2008 roku ukończył Europejską Akademię Fotografii - szkołę dr Izabeli Jaroszewskiej. Brał udział w warsztatach prowadzonych przez Tomasza Tomaszewskiego, Michaela Ackermana, Lorenzo Castore. Zdobył wiele nagród. Prezentował swoje prace również na wystawach.​

Wagabunda i marzyciel - Na przełomie 2011 i 2012 roku przez 181 dni włóczył się po Ameryce Południowej. Z tej samotnej wyprawy powstał film "181". Zaś w roku 2015 ruszył rowerem z Mazur do Afryki, by po 171 dniach dojechać do Dakaru w Senegalu. Podczas tej wyprawy, wraz z fundacją "Usłyszeć Afrykę", zbierał pieniądze na edukację głuchoniemej dziewczynki, Makane Dieng. Z tej wyprawy Damian stworzył film "Restauracja", który swą premierę miał w lutym 2018 roku.

http://korsze.wm.pl/510769,Damian-Lemanski-Ja-tylko-jechalem-rowerem-WYWIAD.html

http://2018.festiwalnaszage.pl/2018/01/06/damian-wolf-wagabunda-lemanski-restauracja/

Bożena Wójcik-Wasilewska

13 maja w Barcianach obyła się charytatywna Motomajówka, której celem było zebranie pieniędzy dla Tomka, młodego chłopaka, który mieszka w Kętrzynie i choruje na białaczkę. Swój udział w tym wydarzeniu miał zespół Bihot, w skład którego wchodzą uczniowie naszej szkoły (Patrycja Petrych - wokal, Oliwia Cwalina gitara elektryczna, Kasia Wajs - perkusja i Konrad Karanowski - gitara elektryczna). Zagrali 6 rockowych kawałków, które bardzo podobały się zebranej publiczności.

Cieszymy się, że nasi młodzi rockmeni oprócz wielkiej pasji do grania mają również wielkie serca :) Podczas majówki zebrano prawie 2000 zł i ponad 6 litrów krwi, którą można było oddać w specjalnie przygotowanym punkcie. Brawo za pomysł dla Drużyny Szpiku w Barcianach. Wielkie brawa dla naszych muzyków i wszystkich osób, które przyjechały na majówkę!

Przez kilka tygodni, podczas zajęć artystycznych gimnazjaliści naszej szkoły pracowali nad swoimi pracami 3D (posiadają one wypukłe elementy, dlatego mamy do czynienia z iluzją optyczną). Obrazy zostały wykonane techniką decoupage, z którą wielu uczniów spotkało się po raz pierwszy. Tematyka była dowolna, przez co wszystkie prace są oryginalne i bardzo ciekawe. Arcydzieła naszych uczniów od niedawna możemy podziwiać na szkolnych korytarzach. Serdecznie zapraszamy do obejrzenia prac i do spróbowania swoich sił w decoupage!

Uczennice 3c gimnazjum

Dla uczniów klas maturalnych dzisiejszy dzień był szczególnym. Pożegnali oni bowiem swoich nauczycieli, kolegów i koleżanki, odebrali nagrody książkowe  i świadectwa ukończenia liceum. Pan Jarosław Olejnik w poruszających słowach podziękował Kulturalnie Zakręconym Uczniom za tworzenie szkolnej sceny artystycznej i wręczył im pamiątkowe medale. Pani wicedyrektor Monika Żołędziowska przedstawiła osiągnięcia naszych absolwentów oraz przekazała życzenia i podziękowania od dyrektora szkoły dr Oliwii Piotrowicz. Klasa 2dL przygotowała dla maturzystów prezentację o szkole z przymrużeniem oka, a Aleksandra Jeznach i Sandra Stadnik wykonały piosenki. A na koniec, żeby  tradycji stało się zadość, pan woźny Zbigniew Ciunowicz pożegnał absolwentów ostatnim dzwonkiem.
 
 
 
 
 

Drodzy Maturzyści,

Jeszcze nie tak dawno stawaliście przed bardzo poważnym wyborem: jak pokierować swoim życiem, jaką szkołę wybrać. Dziś zamykacie ten etap. Mam nadzieję, że opuszczacie mury mądrzejsi, bogatsi w doświadczenie, odpowiedzialni, uczciwi, pełni zapału i entuzjazmu, gotowi stawić czoło dorosłości (..). Pamiętajcie, żeby nie zawsze walczyć z tym, co otrzymujecie od życia. Nigdy nie pozbywajcie się marzeń, nawet tych, które uznacie za głupie czy nierealne. Zawsze otaczajcie się przyjaciółmi, bo przyjaciel to człowiek, który będzie z Wami nie tylko w dobrych chwilach, ale i w tych złych (…). Nigdy nie porzucajcie nadziei, bo to ona nadaje sens, ona dodaje wiary we własne siły i możliwości. (…) To dzięki niej pozostawicie świat odrobinę lepszym.

Życzę Wam trafnych życiowych wyborów, „szerokich dróg”, „wysokich lotów”, życzę jak najwięcej zwykłego ludzkiego szczęścia, radości dużych i małych, tolerancji i wyrozumiałości. Życzę wam siły, uporu i konsekwencji w dążeniach. Pamiętajcie, że człowiek uczy się przez całe życie. Jeśli żyje w strachu, nauczy się bać. Jeśli żyje w swobodzie, nauczy się bezwolności. Jeśli żyje w krzyku, nauczy się atakować.  Jeśli żyje w spokoju, nauczy się wiary.  Jeśli żyje wśród przyjaciół, nauczy się bycia szczerym.  Jeśli żyje szacunkiem, nauczy się szacunku. Bądźcie wdzięczni za wszystkich trudnych ludzi w Waszym życiu. Oni sprawili, że wiecie, kim nie powinniście być.

Drodzy Maturzyści, każde pożegnanie przyprawia o łzy, zdajemy sobie wtedy sprawę, że oto zamyka się jakiś etap w naszym życiu, że coś się kończy. A może czegoś nie zdążyliśmy zrobić, a może zrobiliśmy coś nie tak.  Mam jednak nadzieję, że nie w tym przypadku, że opuścicie mury naszej szkoły w przekonaniu, iż jesteście mistrzami, w końcu pracowaliście z mistrzami. Za chwilę będziecie zdawać najpoważniejszy egzamin. Nie na darmo nazywano go egzaminem dojrzałości. Wszyscy trzymamy kciuki za jego pomyślność. Ufam, że te nasze kciuki to tylko takie przesądne gadanie, bo przecież jesteście doskonale przygotowani, a otrzymane wyniki tylko Was w tym utwierdzą.

Chciałabym podziękować moim Kolegom Profesorom za wkład pracy i Rodzicom za współpracę i zaangażowanie w życie szkoły. Kochani Abiturienci, nie mówię - żegnajcie, mówię - do widzenia.

 dyrektor szkoły dr Oliwia Piotrowicz